Urodziłam się 8 marca 1941 roku w Podlesiu Rabsztyńskim na terenie Generalnej Guberni. Z Podlesia do Olkusza jest tylko 7 km przez las, ale w czasie okupacji dzieliła nas granica państwa. Najbliższy posterunek graniczny znajdował się w lesie, 4 km od Podlesia, na przejeździe kolejowym.

Od dzieciństwa panicznie bałam się Niemców, na widok munduru odruchowo chowałam się do piwnicy lub uciekałam do lasu. Byłam trzecim dzieckiem w rodzinie. Dzieckiem niechcianym, chorowitym, zastraszonym, nikomu niepotrzebnym. Odmieńcem. Wcześnie odkryłam niezawodnego przyjaciela – książkę. Czytałam płynnie w wieku lat sześciu, na rok przed pójściem do 6-klasowej szkoły powszechnej w Podlesiu. Szkoła zatrudniała tylko jedną nauczycielkę, Panią Kalamat, zajęcia lekcyjne odbywały się w klasach łączonych, np. pierwsza z drugą. Z konieczności jedna klasa miała zajęcia ciche, np. wypełnianie słupków a druga głośne czytanie. Śpiew, prace ręczne, religia odbywały się wspólnie. Podlesie było wioską odciętą od świata, biedną, zacofaną, bez prądu elektrycznego. Prąd w Podlesiu pojawił się dopiero wtedy, gdy byłam już na drugim roku studiów…

Do siódmej klasy uczęszczałam do Braciejówki, zaś Liceum Ogólnokształcące w Olkuszu ukończyłam z pierwszą lokatą w klasie w 1959 roku. Postanowiłam studiować elektronikę we Wrocławiu na wydziale Łączności. Po zdaniu egzaminu wstępnego ku zdumieniu siedzących egzaminatorów i pozostałych zdających zapytałam, czy dostanę miejsce w akademiku i stypendium, bez których nie jestem się w stanie we Wrocławiu utrzymać. Jeden z profesorów zapewnił mnie, że tak i że on za to ręczy. Moje następne pytanie zapewniło mi krótkotrwałą sławę na wydziale. Zapytałam: Na kogo mam się powołać?
Profesor wstał, podał mi rękę i powiedział wyraźnie: Zbigniew Szparkowski. Był to późniejszy rektor Politechniki Wrocławskiej. Na czwartym roku miałam z nim zajęcia z podstaw automatycznej regulacji. Studia ukończyłam z niemałym trudem, ale w terminie.
Po studiach przez 4 lata odpracowywałam stypendium fundowane w Laboratorium Zabezpieczania Ruchu i Łączności DOKP WE Wrocławiu. W 1968 roku z ogłoszenia prasowego trafiłam do EZN, gdzie zostałam zatrudniona w charakterze nauczyciela przedmiotów zawodowych. 3-godzinną rozmowę kwalifikacyjną przeprowadził ze mną sam Pan Dyrektor Tadeusz Pietrusiewicz.

W latach 1968-2002 (z drobnymi przerwami) uczyłam w sumie kilkunastu przedmiotów zawodowych. Szacuję, że poznałam około 3 tysięcy uczniów. Od 1 września 1995 roku korzystam z zasłużonej emerytury. Podstawową zaletą takiej sytuacji jest niezależność. Nie mam obowiązków zawodowych ani żadnych zwierzchników, i tego można mi pozazdrościć.
W 2002. roku z prawdziwą przyjemnością uczestniczyłam w powstawaniu Stowarzyszenia Absolwentów EZN i w miarę możliwości pomagałam w przygotowaniach do Zjazdu Absolwentów z okazji 40-lecia istnienia szkoły. Powstanie Stowarzyszenia traktuję jako największe osiągnięcie organizacyjne w moim życiu.
Zjazd z okazji 40-lecia przygotowywało bardzo wiele osób: nauczyciele, absolwenci, uczniowie i pracownicy szkoły. Koordynacją prac zajął się Komitet Organizacyjny, którego trzon stanowiła dyrekcja szkoły oraz zarząd Stowarzyszenia. Zjazd spełnił moje najśmielsze oczekiwania. Wszystkim, którzy przyczynili się do jego organizacji jeszcze raz serdecznie dziękuję. Dziękuję za pomysły, za zgodną współpracę, za zapał, za poświęcony czas, za cierpliwość, za hojność i wyrozumiałość. Dziękuję za efekt. 13 kwietnia 2003 roku pierwszy raz w życiu przez chwilę znalazłam się na scenie Teatru Polskiego. Uświadomiłam sobie, że przynajmniej połowę przybyłych osób znam osobiście. Z tej perspektywy zobaczyłam, jak bardzo udane było moje życie zawodowe. Miałam szczęście poznać tylu wspaniałych i niezapomnianych ludzi.

Wkrótce minie 50 lat od chwili powstania szkoły. Pora rozpocząć przygotowania do kolejnego Zjazdu. Podstawowym źródłem informacji będzie strona internetowa www.jubileusz.ezn.edu.pl. Tutaj prezentowane będą minione i aktualne wydarzenia, sylwetki moich ulubionych uczniów, wybrane zdarzenia z historii EZN itp. Chciałam, żeby powstała żywa kronika współtworzona przez absolwentów EZN. Wykorzystajmy dobre doświadczenia z poprzedniego Zjazdu, unikajmy

popełnionych tam błędów w myśl zasady: „nie uczmy się na błędach, uczmy się na uniwersytetach”.

Udział Jurka Pyki w organizacji 40-lecia EZN zawdzięczam dyr. Czesławowi Szydłowskiemu. Jurek okazał się być doświadczonym organizatorem i najhojniejszym sponsorem.
Jurek, dziękuję. Gdziekolwiek jesteś, odezwij się, proszę…

Szlak

Przecieranie szlaku to sztuka nie lada,

Gdy drogi zawiane noga w dziury wpada.

Niewidoczne znaki, nawet zeszłoroczne,

A tropy jednakie – i główne, i boczne.

Ci, co idą z przodu podwójnie się pocą,

Ale są szczęśliwi. Spokojnie śpią nocą.

Wszyscy są z nich dumni i szeptają tak:

Ciężko pracowali, lecz przetarli szlak.

Zawieja ustała. Słońce znowu świeci.

Może takim szlakiem pójdą nasze dzieci?

I będzie im łatwiej. I będzie im miło,

Że czasem się przecież coś dla nich robiło...